Delfts Symphonie Orkest

Klassiek speelt bij DSO!

Glazoenov: Vioolconcert

Alexander Glazounov vormt in de Russische muziek een soort brug tussen de generatie van Tsjaikovski en die van Sjostakovitsj.

Zijn talent werd al op jonge leeftijd ontdekt door Balakirev, een uitgesproken representant van de nationalistische stroming in de Russische muziek, die hem onder de aandacht bracht van Rimski-Korsakov. Onder leiding van deze eminente componist en docent maakte hij al snel grote vorderingen. Door zijn eigen talent en de hulp van de juiste mensen op het juiste moment wist hij zonder veel hindernissen een sleutelrol in het Russische muziekleven te bereiken, als componist en als bestuurder. Van 1905 tot 1928 was hij directeur van het conservatorium van Sint Petersburg. Hij wist het instituut niet alleen door de tumult van de Russische revolutie te loodsen, maar zelfs zijn faam nog te vergroten. In de loop der tijd raakte hij door zijn conservatisme echter steeds meer uit de gratie bij jongere generaties. Ondanks zijn afkeer van “nieuwlichterij”,  waaronder volgens hem bijvoorbeeld Debussy en Strawinsky vielen,  stimuleerde hij de carrière van de jonge Dmitri Sjostakovitsj, die in 1919 aan “zijn” conservatorium begon. 

Enkele composities van Glazounov worden tegenwoordig nog regelmatig uitgevoerd:  het vioolconcert en het saxofoonconcert zijn daarvan de bekendste.  Glazounov was een zeer getalenteerde en vakkundige componist. Dat hij desondanks niet zo bekend is komt wellicht door zijn vermogen om verschillende stijlen te absorberen, waardoor zijn muziek niet echt een duidelijk eigen karakter heeft.  Hoewel hij ook Russische volkmelodieën gebruikt is zijn compositietechniek West-Europees.

Het vioolconcert schreef Glazounov in 1904, toen hij op het hoogtepunt van zijn creatieve vermogens was. Het is opgedragen aan Leopold Auer, de concertmeester van de Keizerlijke Theaters in St. Petersburg, een van meest vooraanstaande violisten van Rusland in die tijd - ook Tsjaikovski schreef zijn vioolconcert voor hem. Het is een continue stroom muziek, wat tamelijk ongebruikelijk is voor een soloconcert, maar het valt globaal uiteen in een langzaam en een snel deel. De orkestpartij is even aantrekkelijk om naar te luisteren als de solopartij. Hierin betoont Glazounov zich een goede leerling van Rimski-Korsakov, de meesterlijke orkestrator.